PRZEMOC
OSOBY DOŚWIADCZAJĄCE PRZEMOCY
Ankieta: sprawdź czy doświadczasz przemocy
 
OSOBY BĘDĄCE ŚWIADKAMI PRZEMOCY
DZIECI W SYTUACJI PRZEMOCY W RODZINIE
OSOBY STOSUJĄCE PRZEMOC
TERAPIA DLA OSÓB DOŚWIADCZAJĄCYCH PRZEMOCY
APTECZKA PIERWSZEJ POMOCY
PROCEDURA NIEBIESKIEJ KARTY

 


ul. Bałtycka 37a, IV piętro
10 - 144 Olsztyn
tel/fax 89 527 57 11
fax 89 521 33 93
e-mail: sowolsztyn@poczta.onet.pl

WSPÓLNE CECHY OSÓB DOŚWIADCZAJĄCYCH PRZEMOCY:

  • niska samoocena,
  • wiara we wszystkie mity dotyczące związków wypełnionych przemocą,
  • tradycyjne poglądy na dom, silna wiara w jedność rodziny,
  • wiara w seksualny stereotyp seksualnej roli kobiety w małżeństwie,
  • akceptacja własnej odpowiedzialności za sytuację przemocy,
  • pasywność,
  • objawy psychosomatyczne,
  • używanie seksu do stwarzania klimatu intymności, w celu uniknięcia przemocy, przeciwdziałania jej,
  • wiara, że nikt oprócz ich samych nie może im pomóc w rozwiązaniu istniejącej przemocy.

OSOBY DOŚWIADCZAJĄCE PRZEMOCY W RODZINIE NAJCZĘŚCIEJ ODCZUWAJĄ:

  • cierpienie fizyczne i psychiczne,
  • lęk,
  • smutek,
  • gniew,
  • agresję (najczęściej jest ona tłumiona),
  • są w depresji.


STRATEGIE, KTÓRYMI POSŁUGUJĄ SIĘ OSOBY DOŚWIADCZAJĄCE PRZEMOCY, ABY POWSTRZYMAĆ PARTNERA / PARTNERKĘ OD PRZEMOCY:

Strategia stosowana przed atakiem polegająca na jego zapobieganiu:

1. unikanie – osoby doświadczające przemocy pragną zniknąć „z oczu” partnerowi/partnerce, gdy  on/ona „daje sygnały” swojego poddenerwowania,


Strategie stosowane pomiędzy atakami przemocy:

2. rozmowy – stymulacja poczucia winy u osoby stosującej przemoc,


3. obietnice – osoby stosujące przemoc odwołują się zazwyczaj do miłości,  moralności,

 

4. straszenie – telefon na policję, opuszczenie domu, czynności rozwodowe, rozmowy z rodziną partnera/partnerki,


Strategie stosowane w trakcie ataku:

5. chowanie się – chowanie się łącznie z ucieczką (z domu, do innego pomieszczenia),


6. pasywna obrona – osłanianie ciała ręką, ramieniem, stopą,

 

7. odpieranie ataków – kopanie, bicie, policzkowanie, popychanie, policzkowanie, uderzanie od tyłu,  rzucanie przedmiotami,

Strategia najbardziej niebezpieczna ze wszystkich 7 i najmniej skuteczna,

2 x bardziej niebezpieczna niż postępowanie niesiłowe,

3 x bardziej niebezpieczna niż obrona pasywna, rozmowy,

6 x bardziej niebezpieczna niż chowanie się,

10 x bardziej niebezpieczna niż skłanianie partnera/partnerki do obietnic.

8. strategia poniżonej godności – oznacza posłuszeństwo we wszystkim partnerowi/partnerce i uzależnienie.


MODELE MECHANIZMÓW PRZEMOCY

A. Dobrzyńska - Mesterhazy za pomocą czterech modeli mechanizmów przemocy wyjaśnia, dlaczego osoby doświadczające przemocy zostają z tymi, którzy je krzywdzą:

Model pułapki psychicznej

Osoba doświadczająca przemocy w rodzinie czując się odpowiedzialna za jakość związku, usiłuje usprawiedliwić swój czas i wysiłek włożony  w przeszłości w jego podtrzymywanie. W przeciwnym razie jej poczucie własnej wartości, które jest określane przez zdolność podtrzymywania  i naprawiania związku, spadłoby do zera.

Model pułapki sytuacyjnej

Osoba doświadczająca przemocy w rodzinie ocenia, że korzyści  z pozostawania w związku są większe niż zysk z odejścia. Wiele zainwestowała w związek, nie widzi alternatyw i boi się odwetu – w razie odejścia czuje, że jest w sytuacji bez wyjścia.

Model pułapki lęku

Osoba doświadczająca przemocy w rodzinie ma katastroficzne wyobrażenia na temat swego przyszłego życia w samotności. Lęk przed nieznanym jest czasami silniejszy niż strach przed partnerem.

Model wyuczonej bezradności

Osoba doświadczająca przemocy w rodzinie traci umiejętności przewidywania i podejmowania skutecznych działań. Według L.E. Walker większą podatność na rozwój wyuczonej bezradności ma osoba, która w okresie dzieciństwa i dojrzewania doświadczyła następujących sytuacji:

  • była świadkiem lub doznawała przemocy w rodzinie,
  • doświadczyła seksualnego molestowania lub nadużycia,
  • doświadczyła utraty kontroli (m.in.: wczesna utrata rodzica na skutek śmierci lub separacji, alkoholizm, narkomania jednego z rodziców, częste przeprowadzki, ubóstwo),
  • sztywnych zasad dotyczących roli kobiety,
  • przeszła chroniczną lub poważną chorobę powodującą, że dziecko czuje się inne i uważa, że nie ma wpływu na swoje samopoczucie.
© Copyright by Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie
projekt Artneo